کردیم من فقط بیست و هفت سال داشتم اما حالا چهل و نه ساله هستم.

کردیم من فقط بیست و هفت سال داشتم اما حالا چهل و نه ساله هستم.

می بینم که از نزدیک آنها می گذرم و همان ها در آیینه بغل ماشین از من دور می شوند، آنقدر دور که 

به جز طرح خط های سیاه در سفیدی برفی که در پایین آنها قرار دارد چیزی نمی بینم.

زمستان است... 

                                                                                              به عین عزیزم

مادربزرگم که خیال می کند از دود سیگار من نفس تنگی گرفته است، سرفه اش می گیرد.

حالا مادربزرگم خوابیده و آتش سیگارش روی قالی چکیده است.

راهروهای دم کرده را یکی یکی جا گذاشتیم و به خیابان پر از نور رسیدیم. نور زرد چراغ ها بر روی 

پیاده رو می پاشید. آدم ها همه از نور زرد چراغ ها نورانی شده بودند.

دوستم دلش می خواست آدم شود یعنی دلش می خواست خیلی آدم شود. اما هنوز بوی خانه موش ها می آمد و ما ناچار بودیم موش بمانیم.